وسکوت........

^{زیباترین آواز در سمفونی تنهایی}

       ^{در اوج فرو رفتن در خویش}

                  ^{در اعماق قله ی رهایی}

                     ^{به هنگامی که نمیبینی آشنایی که ببیند تورا}

                             ^{که برهاند تورا از قفس بغض}

                                              ^{که بپرسد:}

   ^{( ( به کدامین جرم به دیار تنهایان تبعید گشته ای؟))} 

                                               ^{کاش گوشی .سکوتم را میشنید!!!!}

مي داني كه من دلواپس فرداي خود هستم

 مبادا گم كنم راه قشنگ ارزو ها را...

مبادا گم كنم اهداف زيبا را...

 مبادا جا بمانم از قطار موهبتهايت...

دلم بين اميد و

-تو کجایی؟

در گستره بی مرز این جهان

-تو کجایی؟

من در دوردست ترین جای این جهان ایستاده ام...کنار تو...

-تو کجایی؟

در گستره ی ناپاک این جهان

-تو کجایی؟

من در پاک ترین مقام این جهان ایستاده ام

بر سبزه شور این رود بزرگ که می سراید برای تو....

با تو دیگر هیچ تنها نیستم

چشمانت چراغ راه منست

باتو زندگی را دنبال میگیرم

وعشق را

چشمان و لبانت اوج رویای منند

و لبخند شیرین ات چاشنی ادامه با تو بودن.

شبیه برگ پاییزی پس از تو قسمت بادم ،خداحافظ

ولی هرگز نخواهی رفت از یادم ،خداحافظ

ولی این یعنی در اندوه تو مردن در این تنهایی مطلق

 که می بندد به زنجیرم

چگونه بگذرم از تو

از دل بستگی هایم

چگونه می روی با انکه می دانی چه تنهایم ، خداحافظ

تو ای همپایه شبهای تنهایی ،خداحافظ

به پایان امد این دیدار پنهانی ،خداحافظ

من اینجا بسی دلم تنگ است و هر سازی که کی می بینم بد اهنگ است

بیا ، ره توشه برداریم ، قدم در راه بی برگشت بگذاریم

ببینم اسمان هر کجا ایا همین رنگ است ؟؟؟؟

دفتر خاطره ام پر شدست از خاطر تو

کاش در یاد من از خاطر تو  هیچ  نبود

تا که با یادش شوم

دلتنگ از یاد تو باز...!!!

   شیشه ای می شکند ...

یک نفر می پرسد ....چرا شیشه شکست؟

 مادری می گوید... شاید این رفع بلاست...

یک نفر زمزمه کرد...

باد سرد وحشی مثل یک کودک شیطان آمد...

شیشه ی مغرور شکست...

عابری خنده کنان می آمد...

تکه ای از آن را بر می داشت...

مرحمی بر دل تنگم می شد...

اما امشب دیدم...

هیچ کس هیچ نگفت.... قصه ام را نشنید...

                           از خودم می پرسم ...

آیا ارزش قلب من از شیشه ی پنجره هم کمتر است...!!!

ما که میترسیم از هجرت دوست

کاش میدانستیم

روزگاری که به هم نزدیکیم

چه بهایی دارد

کاش میدانستیم

حس دلتنگی هر روز غروب

چه دلیلی دارد

خسته ام از زندگی از سوز و ساز

خسته ام از سوز درد انتظار

 و چه دنیای پر از شور و شریست

مردمانش را نقاب دیگریست

 عشق می دزدی خرابت می کنند

دوست می داری جوابت می کنند

خسته ام ...

امشب به یاد تک تک ِ شب ها دلم گرفت

در اضطراب کهنه ی غم ها ، دلم گرفت

 انگار بغض تازه ای از نو شکسته شد

 در التهاب ِ خیس ِ ورق ها ،

دلم گرفت....

همراه شو عزیز

تنها نمان به درد

کاین درد مشترک

هرگز جدا جدا درمان نمی شود...

                                            دشوار زندگی

                                            هرگز برای ما

                                            بی رزم مشترک

                                            آسان نمی شود...

گفته بودي

 دلتنگي هايم را با قاصدك ها قسمت كنم تا به گوش تو برسانند.

مي گفتي قاصدكها گوش شنوا دارند غم هايت را در گوششان زمزمه كن و به باد بسپار .

من اكنون صاحب دشتي قاصدكم.

اما مگر تو نمي دانستي قاصدكهاي خيس از اشك، مي ميرند

وطاقت دوری را ندارند

در خزان زندگی روز و شب گویم به خویش

یاد ایامی که با هم نوبهاری داشتیم

الفت شبهای ما را روزگار از ما گرفت

ای خوش آن روزی که ما هم روزگاری داشتیم

..............................

شايد آن روز که سهراب نوشت :

    (( تا شقايق هست زندگي بايد کرد ))

خبري از دل پر درد گل ياس نداشت 

بايد اينجور نوشت:

 هر گلي هم باشي چه شقايق چه گل پيچک و ياس زندگي اجبارست............

قلمت را بردار
بنویس از همه خوبیها
زندگی،عشق،امید
و هر آن چیز که بر روی زمین زیبا هست
گل مریم،گل رز
بنویس از دل یک عاشق بی تاب وصال
از تمنا بنویس
از دل کوچک یک غنچه که وقت است دگر باز شود
از غروبی بنویس
که چو یاقوت و شقایق سرخ است
بنویس از لبخند
از نگاهی بنویس
که پر از عشق
به هر جای جهان می نگرد
قلمت را بردار
روی کاغذ بنویس
زندگی با همه تلخی ها شیرین است.

آنان که پاییز را دوست ندارند بدانند که پاییز همان بهاری است که عاشق شده است

به ظاهر گر چه می خند م

 ولی اندر سکوتی تلخ می گریم

محض خاطر آن همه خاطره نرو

کمی تحمل کن

ببین قطره های باران

وقتی از هم جدا میشوند

چه زود میمیرند

دراوج تنهایی ،تنها راه خلاصی ازتنهایی تنهاییست ...

راز دل با كس نگفتم چون ندارم محرمي

هر كه را محرم شمردم عاقبت رسوا شدم

راز دل با آب گفتم تا نگويد با كسي

عاقبت ورد زبان ماهي دريا شدم

بسکه غم دارم به دل سیرم زجان خویشتن

                    تنگ می بینم دگر یکسر جهان خویشتن

مرگ بهتر باشد از این زندگی پر ملال

                     تیره می بینم دگر عهد وزمان خویشتن

صدای زنگ در با ضربان قلبم همراه می شد

تاریکی چه وفادارانه پله های فاصله را در اغوش می گرفت

تو می امدی تکیه گاه غریب تنهایی ام

اشنای غربت دستانم

و من رها در تعارض شادی و ترس

خود را به اقیانوس اتشین اغوشت می سپردم...

من بودم ویک درخت

یک نیمکت ، یک روح خسته

چند برگ زرد ،

 یک قلب شکسته

 و سنگینی یک نگاه عاشقانه .......

آن غریبه چه در ذهنش بود ؟؟؟؟

انگار او هم نقاب زده 

     صورتکی  معصومانه

احتمالاً میخواست تلافی کند

 زخمهایی که کسان دیگر نهادند ، بر دلش یادگاری

شاید هم واقعاً عاشق بود ،

میخواست تمام دنیایش باشم ،

خالی از فریب و تظاهری

شاید هم می اندیشید به احساسات کودکانه ام ،

عشق را برایم به تصویر کشد

آن وقت به ویرانه هایش بخندد

چون اشک مرا ریخت بخندد

 به حماقت ِ من بخندد

آن غریبه کدامین بود؟؟؟؟

همیشه تردید داشتم ، تردید :

به آن رهگذر دیوانه ای که روی درخت میان ِ

 قلب شکسته  حک میکند تیر نگاهی

به آن دلباخته ای که معشوق ستمگرش را التماس میکند

 با اشک و آهی

 وانگاه دست به آسمان : خدایا دوستش داشتم

                                       تو گواهی

به آن مغروریکه ، نظر به یار ِ مطلوب ،

غرور چندین ساله اش را  میشکند

      مرهم ، پک  به سیگار میزند

به آن پسرک که میگوید :

              دختر ِ باران ، غصه ات را به من بسپار

              خدا رااااا ، بس کن این قصه ی اندوهبار

حال من ماندم  و یک اطاق کوچک

                          روحی غمین ،

               یک میز و چند کاغذ مچاله

                    دل ِ آشفته و قلبی حزین

  انگار خواب نما شدم   

نه نیمکتی ، نه باغی ،  نه درختی

 نه آن غریبه.......

امشب سرم سنگین شده ،

میروم کنار پنجره و آرام میگزارمش میان ِ دفتر شعرم

ناگاه صدای فریادی آسایش مرا درهم میکوبد

آ ه ه ه  ...

او کیست که بی اجازه نشسته درون من

ودلش هر چه خواست میگوید :

 چه شد آن دل تپیدنها

 دیگر تورا یک لبخند عاشقانه ، مشتاق نیست

 چرا چشم بیگناهی به تو بنگرد ،

                          گویی : دام فریبی ست

نگاه خاموشت نمی خندد به روی زندگانی

کجا رفت آن عشق سرکش ...........

هِی با توام ای غم پرست :

از چیست این همه آشفتگی و پریشانی .........

 ...........

وای ، بس است تنهایم بگذار

فرسوده ام ، درمانده ام ،

                    از هجوم افکار

دست بردار از سرم ، میکوبمش به دیوار !!

...........

کجاست شعرهایم ؟؟؟

همان کلمات جوهری ؟

همه را پاشید به صورتم ، سیلاب اشکهایم ....